Stworzenia Adama – ozdobą Kaplicy Sykstyńskiej

Kategoria: Malarstwo, Obrazy

stworzenie adamaMichał Anioł Buonarroti, włoski malarz czasów Renesansu stworzył obraz, który stanowi dziś jeden z najważniejszych religijnych obrazów – „Stworzenia Adama”. Obraz ten zdobi wnętrze Kaplicy Sykstyńskiej, która stanowi jedną z najbardziej znanych na świecie świątyń. Michał Anioł zamieścił po jednej ze stron, na sklepieniu, znajdują się sceny pochodzące z Sądu Ostatecznego, a po drugiej z nich, namalowane są obrazy, które miału ilustrować Księgę Rodzaju i zawarty w niej fakt stworzenia człowieka.
Po prawej stronie fresku dostrzec możemy Boga unoszonego przez aniołów na ich ramionach. Strój, który nosi on na sobie oraz szaty okrywające anioły podkreślać mają delikatny ruch wykonywany przez wiatr. Bóg ze skupieniem patrzy w kierunku Adam, który znajduje się, z kolei, z lewej strony malowidła. W kierunku mężczyzny Stwórca wyciąga rękę, wysuwa palec wskazujący, który ma jakoby tchnąć życie w Adama. Człowiek nie wyraża żadnych emocji na swej twarzy, a jego oczy dość szeroko otwarte patrzą spokojnie w stronę Boga Ojca. Palce wskazujące obu tych postaci niemalże się ze sobą stykają.
Obraz ten przedstawia to, co głosi Księga Rodzaju – czyli fakt stworzenia człowieka na obraz i podobieństwo Boga żywego. Dlatego też zaobserwować można na omawianym obrazie dzieło stworzenia człowieka podobnego do Stwórcy, który również zobrazowany jest, jako człowiek (starszy człowiek z siwą brodą i włosami).
Jedną z możliwych interpretacji obrazu jest również i taka, że to Bóg poszukuje kontaktu z człowiekiem, wyciągając nawet doń dłoń. Jedyne, co powinien uczynić ów człowiek, aby niemalże dotknąć Boga, to – jak najbardziej dosłownie – ruszyć palcem. Nie czyni jednak i tego (na obrazie, rzecz jasna). Postać Boga wydaje się być maksymalnie wychylona w kierunku człowieka w celu kontaktu z nim – Bóg jednak daje nam wolny wybór i nie może zrobić wszystkiego za nas i to właśnie po stronie człowieka leży ta ostateczna decyzja dotycząca tego, czy „dotknąć” Stwórcy. Człowiek jest natomiast postacią nieco bardziej bierną w całej sytuacji – mógłby bowiem mocniej wyciągnąć swe ramię i rozprostować swą dłoń.

Bachus i Ariadna – renesansowy obraz Tycjana

Kategoria: Malarstwo, Obrazy

ariadna i bochusObraz ten pochodzi spod pędzla malarza włoskiego okresu Renesansu Tycjana – powstał on w latach 1520-1523. Jest on jednym z aż trzech malowideł autorstwa tegoż właśnie Tycjana, a powstały one wszystkie dla księcia Alfonsa d’Este (był to książę Ferrary). Miały one służyć jako ozdoba do gabinetu, który znajdował się w przejściu, które to z kolei przejście łączyło Palazzo Ducale z zamkiem d’Este. Wszystkie owe malowidła miały stać się serią dotyczącą tematyki erotycznej oraz przyczyniać się do stworzenia atmosfery beztroski i radości. Tuż przy dziełach Tycjana zostały powieszone również obrazy namalowane przez włoskich malarzy, Giovanniego Belliniego, a także Dossa Dossiego. Kolekcja ta znajdowała się w sali aż do roku 1598, w którym to roku ród d’Este opuścił Ferrarę. Wówczas to dokonał się swoisty „podział łupów” i obrazy uległy podziałowi – wszystkie pochodzące spod pędzli Tycjana, Dossiego oraz Giovanniego stały się częścią tych zbiorów, które należały do kardynała Pietra Aldobrendiniego. W następnej kolejności kardynał porozdawał malowidła, a jedynie omawiany w tym miejscu „Bachus i Ariadna” pozostały w jego własności do roku 1796. w tej chwili dzieło to jest w National Galery w Londynie.

Ponad głową jednej z postaci znajdujących się na obrazie, Ariadny, znajduje się konstelacja gwiazd, która miała być podarunkiem od Bachusa właśnie dla niej, po tym, jak dokonała się jej śmierć. Piesek z obrazu (spaniel) stanowi prawdopodobnie podobiznę psa, którego posiadał sam Tycjan – i jest to w dodatku motyw, który często gości na obrazach tegoż artysty. Tuż obok umiejscowiony jest kwiat kaparu, który normalnie rośnie w skalnych szczelinach, a który stanowi, nota bene, symbol miłości. Z kolei gepardy znajdujące się na obrazie mają być podobiznami tych zwierząt, które znajdują się w ogrodach wspomnianego już powyżej, w tym tekście, Alfonsa. Bowiem według tego, co mówi mitologia, gdy Bachus powracał z Indii, jego orszak prowadziły pantery. W swym obrazie Tycjan prezentuje więc świat pogański, który jest wyzuty z moralności chrześcijan.