Dama z łasiczką – Leonarda da Vinci

Kategoria: Malarstwo, Obrazy

dama z ŁasiczkąObraz ten został namalowany przez włoskiego artystę czasu Renesansu, Leonarda da Vinci. Jego właściwa nazwa to „Dama z gronostajem”, lecz najczęściej posługujemy się mówiąc o tym obrazie jednak nazwą „Dama z łasiczką, więc pozostańmy przy tym zwrocie i taki też będzie stosowany w tym tekście.
Obraz ten ma wymiary 40,3 na 54,8 centymetrów. Przedstawia on Cecylię Gallerani, która była kochanką księcia Mediolanu Ludwika Sforzy. W celu uzupełnienia podstawowych informacji – można by rzec technicznych – powinniśmy jeszcze dodać, że płótno to jest obecnie przechowywane w Muzeum Czartoryskich w Krakowie.
Jak zostało już wspomniane, obraz przedstawia kobietę – widzimy ją niemalże od pasa w górę. Jest nieco odwrócona w prawą stronę, głowa jest jednak skierowana w lewo. Na lewej ręce trzyma ona wspomnianą łasiczkę, prawą ręką delikatnie ją trzymając. Interpretacja obrazu jest dosyć interesująca – jak się bowiem okazuje, nic nie znalazło się w nim przypadkowo, a wszystko ma swoje znaczenie (nie można mieć stuprocentowej pewności, co do owego znaczenia, ale z dużą dozą prawdopodobieństwa stwierdzić można, iż właśnie tak jest).
Chodzi o to, że grecka nazwa trzymanego przez Cecylię zwierzęcia (czyli łasiczki, gronostaju) to galee – nawiązuje więc to do nazwiska kobiety (Gallerani). Z kolei kochanek, pochodzącej z obrazu, „damy”, został odznaczony Orderem Gronostaja i jego właśnie wizerunku używał, jako swego godła – więc i gronostaj był mu bliskim zwierzęciem. Książe Sforza przygotowywał się właśnie do ożenku z inną kobietą (przypomnijmy: Cecylia Gallerani była wyłącznie jego kochanką), więc aby nie obawiać się o to, że ewentualny obraz z dwójką kochanków trafi w niepowołane miejsce, obmyślone zostało takie przedstawienie ich romansu, które byłoby zrozumiałe tylko dla nich. Ponadto, co jest również niezwykle wprost interesującą sprawą, modelka prawdopodobnie była w ciąży – a da Vinci przedstawił Cecylię w taki sposób, aby nie było widać jej brzemienności.
Obraz ten jest jednym z najbardziej znanych obrazów da Vinciego i, w ogóle, jednym z najbardziej znanych obrazów na świecie.

Bachus i Ariadna – renesansowy obraz Tycjana

Kategoria: Malarstwo, Obrazy

ariadna i bochusObraz ten pochodzi spod pędzla malarza włoskiego okresu Renesansu Tycjana – powstał on w latach 1520-1523. Jest on jednym z aż trzech malowideł autorstwa tegoż właśnie Tycjana, a powstały one wszystkie dla księcia Alfonsa d’Este (był to książę Ferrary). Miały one służyć jako ozdoba do gabinetu, który znajdował się w przejściu, które to z kolei przejście łączyło Palazzo Ducale z zamkiem d’Este. Wszystkie owe malowidła miały stać się serią dotyczącą tematyki erotycznej oraz przyczyniać się do stworzenia atmosfery beztroski i radości. Tuż przy dziełach Tycjana zostały powieszone również obrazy namalowane przez włoskich malarzy, Giovanniego Belliniego, a także Dossa Dossiego. Kolekcja ta znajdowała się w sali aż do roku 1598, w którym to roku ród d’Este opuścił Ferrarę. Wówczas to dokonał się swoisty „podział łupów” i obrazy uległy podziałowi – wszystkie pochodzące spod pędzli Tycjana, Dossiego oraz Giovanniego stały się częścią tych zbiorów, które należały do kardynała Pietra Aldobrendiniego. W następnej kolejności kardynał porozdawał malowidła, a jedynie omawiany w tym miejscu „Bachus i Ariadna” pozostały w jego własności do roku 1796. w tej chwili dzieło to jest w National Galery w Londynie.

Ponad głową jednej z postaci znajdujących się na obrazie, Ariadny, znajduje się konstelacja gwiazd, która miała być podarunkiem od Bachusa właśnie dla niej, po tym, jak dokonała się jej śmierć. Piesek z obrazu (spaniel) stanowi prawdopodobnie podobiznę psa, którego posiadał sam Tycjan – i jest to w dodatku motyw, który często gości na obrazach tegoż artysty. Tuż obok umiejscowiony jest kwiat kaparu, który normalnie rośnie w skalnych szczelinach, a który stanowi, nota bene, symbol miłości. Z kolei gepardy znajdujące się na obrazie mają być podobiznami tych zwierząt, które znajdują się w ogrodach wspomnianego już powyżej, w tym tekście, Alfonsa. Bowiem według tego, co mówi mitologia, gdy Bachus powracał z Indii, jego orszak prowadziły pantery. W swym obrazie Tycjan prezentuje więc świat pogański, który jest wyzuty z moralności chrześcijan.