Jan Matejko – malarz wszechczasów

Kategoria: Artyści, Malarstwo

Jan MatejkoJan Matejko jest chyba jednym z najbardziej znanych, jeśli nie najbardziej znanym polskim malarzem. Jego pełne imię i nazwisko brzmi Jan Alojzy Matejko. Urodził się w czerwcu 1838 roku w Krakowie.
Matejko na początku swej aktywności twórczej poświęcił się malarstwu religijnemu, lecz później zainteresował się historią i to jej właśnie poświęcił swoje zdolności. Jak się twierdzi owa historia stała się wręcz czymś w rodzaju obsesji malarza, a jego drugim zainteresowaniem była ojczyzna. Przykładami jego prac poświęconych właśnie tematyce własnego kraju i rodaków były, na przykład, „Stańczyk” (chyba bezkonkurencyjny, jeśli chodzi o poziom znajomości, jego obraz), „Hołd pruski”, czy też „Unia Lubelska”.
Obrazy Jana Matejki cechują się tym, że znajdują się na nich najczęściej wiele osób, składają się one z dużej ilości postaci (chociaż naturalnym kontrprzykładem na taką teorię jest wspomniany wyżej „Stańczyk”).
Do jego zasług zaliczyć można nie tylko wspomniane już malarstwo, ale także to, że przyczynił się do odkrycia wielu różnych talentów malarskich wśród innych twórców, których wydała polska ziemia. Do najważniejszych jego uczniów zaliczyć można Józef Mehoffer, Jacek Malczewski, Włodzimierz Tetmajer, czy też Stanisław Wyspiański.
Wraz z upływem lat zmieniał się stopniowo jego styl – o ile na początku mogło się zdarzać, że swe dzieła tworzył niedbale, o tyle później większą wagę i uwagę przykładał o jakości nakładania farb na płótno, które później miało się stać obrazem. Również zmienił ilość nakładania tych farb – kiedyś raczej dość skąpo, później z kolei hojnie.
Jan Matejko zmarł 1 listopada 1893 roku w miejscu urodzenia, czyli w Krakowie. Zacytować również można ostatnie słowa, jakie wypowiedział Matejko w chwili swojej śmierci: „Módlmy się za ojczyznę! Boże błogosławiony!”.
Na koniec, w ramach wyrazu specyficznego poczucia humoru, jako ciekawostkę podać można, że nazwisko „Matejko” odmienia się w miejscowniku na „Matejce” – i tym pozytywnym akcentem zakończmy te wspomnienia o malarzu.

Juliusz Kossak – malarz batalistyczny

Kategoria: Malarstwo, Wybitni malarze

Juliusz Kossak - malarz
Juliusz Kossak urodził się w 1824 roku w Nowym Wiśniczu znajdującym się koło Bochni, zmarł w roku 1899 w Krakowie przeżywszy 74 i pół roku życia. Ten polski malarz upodobał sobie szczególnie malarstwo historyczne i batalistyczne, a najbardziej specjalizował się w malowaniu koni. Nazwisko Kossak jest dość popularne w polskiej kulturze – za sprawą malarzy o tym właśnie nazwisku (a także Zofii Kossak-Szczuckiej)
W dzieciństwie Kossak edukował się w szkole Ojców Bazylianów we Lwowie. W swej młodości poddał się on woli swej matki i rozpoczął studia na kierunku prawo na Uniwersytecie Lwowskim. Mimo iż studia te nie wynikały z jego pasji, a jedynie woli rodzica, ukończył on studia. Równolegle ze studiami pobierał on również naukę malarstwa u pewnego znanego pedagoga lwowskiego, Jana Maszkowskiego.
W 1855 roku, a więc w 31 roku swego życia Juliusz Kossak ożenił się z Zofią Gałczyńską, po czym oboje wyjechali do Paryża. Właśnie w stolicy Francji urodziła się trójka dzieci (zresztą synów) małżeństwa. Ciekawym faktem jest sama kwestia urodzin synów – dwójka z nich, jednocześnie bliźniacy – Tadeusz i Wojtek – urodzili się w sylwestrową noc pomiędzy rokiem 1856 a 1857. Z tego faktu urodzin w ostatni dzień roku, i – co więcej – dokładnie o północy, jeden z nich ma datę narodzin z roku 1856, a drugi z 1857. Trzeci syn, Stefan, przyszedł na świat w 1858 roku.
W 1860 roku Juliusz Kossak otrzymał ciekawą ofertę pracy, jako kierownika działu artystycznego czasopisma „Tygodnik Ilustrowany”, w związku też z czym w 1860 roku powrócił do Warszawy. W kolejnym etapie swojego życia przeniósł się on na krótko do Monachium, po czym ponownie do Krakowa. W Krakowie właśnie dom Kossaka stanowił miejsce spotkań krakowskiego artystycznego światka, do którego zaliczyć można, na przykład, Adama Asnyka, Henryka Sienkiewicza, Stanisława Witkiewicza (ojca popularnego Witkacego), czy też Józefa Chełmońskiego – jak więc widać było to naprawdę doborowe towarzystwo.
Twórczość Kossaka to najczęściej dużych rozmiarów akwarele o jasnych kolorach. Do najważniejszych dzieł zaliczyć można: „Rycerze przed bitwą”, „Żółte wody”, „Stadnina Kohorta” i wiele innych.