<!– @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>
Urodzony w Paryżu syn Juliusza Kossaka jako jedyny dziedziczy po nim wszystkie umiejętności do malowania ,zwłaszcza malowania koni.W przeciwieństwie do ojca , Wojciech posiadł gruntowne wykształcenie. Początek jego marszu ku wiedzy to nauka w krakowskiej Szkole Sztuk Pieknych, którą rozpoczoł w 1871r. by dalej kontunowac ją od 1973 roku w Monachium.
W odróznieniu od ojca malowal obrazy bitewne,batalistyczne,sceny historyczne,rodzajowe o tematyce wojskowej ,portrety. Zaś ulubionym jego tematem i kojarzonym z Wojciechem Kossakiem jest motyw konia. Robił to niezwykle szybko i z dużą łatwoscią ,a przedstawianie w obrazie konia stało się jego artystyczną manierą.
Do najbardziej znanego dzieła tego wybitnego malarza batalisty należy niewątpliwie namalowana wraz z Janem Styką Panorama Racławicka. Powstałe ,dla upamietnienie tradycji narodowych ,w setną rocznicę Insurekcji Kościuszkowskiej ,między sierpniem 1883roku a majem 1984roku dzieło miało dla zniewolonego ,bedącego pod zaborami narodu niezwykłe znaczenie.
Uroczyste otwarcie Panoramy Racławickiej nastąpiło 5 czerwca 1894roku. Od początku cieszyła się ona niesłabnącym zainteresowaniem widzów i od razu stała się głównym magnesem przyciągającym do Lwowa rzesze turystów. Po zakończeniu II wojny światowej ,juz w wyzwolonej Polsce to wybitne dzieło stało się cześcią zbiorów Ossolineum i trafiło do Wrocławia. Dopiero jednak po przemianach sierpnia 1980 roku ,14 czerwca 1985 roku Polacy mogli już swobodnie oglądac to arcydzieło polskiego malarstwa.
Ale Wojciech Kossak to nie tylko Panorama Racławicka ale także tak znane i wybitne dzieła jak: Olszynka Grochowska(1866r.) , Śmierc Sowińskiego(1892r.). Palenie Sztandarów(1896r), Ułańskie Zaloty(1898r.), Bitwa pod Kircholmem (1928r.),czy oprócz wspomnianej już panoramy także inna panorama Przejście przez Berezynę(1895r.-1896r) namalowana wraz z Julianem Falatem .Na czas pracy na tym ostatnim dziełem przeniósł się do Berlina by wkońcu powrócic do kraju w 1902 roku. Tam też doceniono jego wiedzę i zaproponowano w 1916 roku profesurę na Akademi Sztuk Pięknych w Warszawie. Zmarł w Krakowie w 1942roku.
Dla nas Polaków pozostanie jako niezapomniany malarz pól bitewnych z nieodłącznym koniem w tle.