Stefan Filipkiewicz

Kategoria: Malarstwo, Obrazy, Wybitni malarze

Stefan Filipkiewicz żył w latach 1879 – 1944. Urodził się w Tarnowie, a zginął w obozie koncentracyjnym Mauthausen-Gusen. Był malarzem i grafikiem, uznawanym za jednego z ważniejszych młodopolskich pejzażystów. W latach 1900-1908 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Józefa Mehoffera, Leona Wyczółkowskiego, Józefa Pankiewicza oraz Jana Stanisławskiego. W szczególności ten ostatni wywarł duży wpływ na jego twórczość. Zaliczany jest do najwybitniejszych przedstawicieli „szkoły pejzażowej” Stanisławskiego.

Debiutował w 1899 r. serią pejzaży tatrzańskich wystawionych w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych. W 1905 roku został członkiem wiedeńskiej „Secesji”. Od 1908 roku był członkiem Towarzystwa Artystów Polskich Sztuka. Uczestniczył w wystawach secesji w Berlinie (1904), Monachium (1903, 1907, 1909) i Wiedniu (1905, 1911, 1913), a także w kilku międzynarodowych ekspozycjach, m.in. w Dreźnie (1912), Rzymie (1911) i Wenecji (1905, 1907, 1910, 1914, 1920, 1926). Brał udział w zbiorowych prezentacjach polskiej sztuki w Stanach Zjednoczonych (1906), Londynie (1906), Wiedniu (1908, 1915) i Paryżu (1921).

Stefan Filipkiewicz zajmował się także pracą pedagogiczną, od 1913 roku prowadził kurs malarstwa dekoracyjnego w Szkole Przemysłowej w Krakowie. W latach 1914-1917 służył w Legionach. W 1929 roku otrzymał złoty medal na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu. Od 1930 roku wykładał na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie w 1936 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym.W 1933 roku został nagrodzony przez Polską Akademię Umiejętności za całokształt twórczości.

Podczas II wojny światowej brał udział w ruchu oporu i działalności konspiracyjnej. Był Wiceprezesem Komitetu Obywatelskiego do Spraw Opieki nad Uchodźcami Polskimi w Budapeszcie – przedstawicielstwa Rządu Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie. Aresztowany przez gestapo w roku 1944 trafił do obozu w Mauthausen-Gusen, gdzie został zamordowany w dniu 23.08.1944.

Szymon Czechowicz

Kategoria: Artyści, Malarstwo, Wybitni malarze

Pochodził z bogatej rodziny złotników, a dzięki protekcji Franciszka Maksymiliana Ossolińskiego w 1711 rozpoczął studia malarskie w Akademii Świętego Łukasza w Rzymie. Uzyskawszy niezbędną wiedzę, kontynuował rozwój swoich umiejętności malarskich, dzięki czemu w 1716 zdobył nagrodę Akademii. Po powrocie do kraju w 1731 kontynuował twórczość na rodzimej ziemi.

Malował głównie obrazy religijne, które obecnie znajdują się w kościołach m. in. Wilna, Krakowa, Lwowa, Warszawy, Poznania, Lublina, Opola Lubelskiego,Starejwsi i Lubartowa, a także portrety. Motywami jego dzieł byli najczęściej członkowie rodziny Ossolińskich, Sułkowskich, kanclerza wielkiego litewskiego Jana Fryderyka Sapiehy, hetmanów wielkich Klemensa Branickiego i Wacława Rzewuskiego, wojewody sandomierskiego Jana Tarło i innych.
Zmarł w 1775 i został pochowany w warszawskiej krypcie Ojców Kapucynów.

W roku 2009 z okazji Świąt Zmartwychwstania Pańskiego Poczta Polska wydała serię dwóch znaczków pocztowych przedstawiających jego obrazy: „Złożenie do grobu” (1747) i „Chrystus Zmartwychwstały” (1758), które znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie.