Panorama Racławicka – malarstwo wciąż zachwyca

Kategoria: Obrazy

Panorama Racławicka

Panorama Racławicka to olbrzymi, panoramiczny obraz olejny, którego główne autorstwo przypisuje się dwóm malarzom, są to Jan Styka i Wojciech Kossak. Przedstawia scenę bitwy pod Racławicami, która miała miejsce w 1794 roku i była jednym z ważniejszych epizodów powstania kościuszkowskiego. Obraz powstawał na przełomie lat 1893/94 na zamówienie miasta Lwowa, gdzie poraz pierwszy wystawiony w 1894 roku dla upamiętnienia setnej rocznicy zwycięstwa nad wojskami rosyjskimi. To ogromne dzieło malarstwa polskiego ma 114 metrów długości i 15 metrów wysokości, namalowano je na cylindrycznym płótnie rozpiętym w budynku rotundy.

Rotunda Panoramy Racławickiej we Wrocławiu

Ekspozycja obrazu obejmuje także dodatkowe elementy, tzw. sztafaż, który, dzięki odpowiedniemu oświetleniu, ma sprawiać wrażenie wkomponowanego w dzieło. Tą wyjątkową kompozycję można podziwiać w specjalnie dla niej zbudowanym budynku rotundy we Wrocławiu, gdzie trafiła w 1946 roku, lecz dopiero w latach osiemdziesiątych zaczęto ją w pełni prezentować.

Witkiewicz – o wielu twarzach

Kategoria: Wybitni malarze

Stanisław Ignacy WitkiewiczStanisław Ignacy Witkiewicz był malarzem, filozofem i dramaturgiem, ale także poetą, powieściopisarzem i publicystą. Dzięki temu, że wychowywał się w specyficznej atmosferze domu w Zakopanem, miał styczność z wieloma przedstawicielami nauki i sztuki odwiedzającymi jego ojca. Nigdy nie studiował regularnie nauk artystycznych, malował jednak często w plenerze wraz z zaprzyjaźnionymi artystami, często wyjeżdżał malować do Niemiec, Włoch i Francji, gdzie miał styczność z nowymi trendami.Brał udział w wielu wyprawach zarówno badawczych jak i militarnych, uczestniczył w Rewolucji Październikowej. Po powrocie do kraju 1918 roku związał się z Formistami, jednak jego twórczość znacznie odbiega od ich założeń, której bliżej do ekspresjonizmu. To mieszanka którą ciężko zaklasyfikować przez swój niepokojący i natychmiastowo rozpoznawalny charakter. Po 1924 malował jedynie pastelowe portrety w ramach działania Firmy portretowej, na których często widniały, oprócz sygnatur, informacji o używkach, z którymi eksperymentował. Do historii przeszedł także regulamin firmy portretowej, który wyznaczał pięć typów malowanych obrazów, z najdroższym, „wylizanym” z zaakceptowaną „ładnością” typem A na czele.